Wona so přeco hišće pyta Z nowin „Lausitzer Anzeiger“ z dnja 13. septembra 2005 Bjez jeničkeho slěda zhubi so mała Weronika Meskukojc před 50 lětami. Hačrunjež su za njej w cyłej Łužicy pytali. Wjele čitarjow našich nowin so na to hišće dopomnja, hačkuli běchu tehdom hišće dźěći abo samo hišće na swěće njeběchu. Runje wašnjam a tradicijam, kotrež so wot generacije k generaciji dale dawaja, powědaja so tež stawizny domizny w swójbach přeco zas a zas. Tuta stawizna njeje pak žana bajka, ale surowa wěrnosć  za swójbu tuteje holčki. Jeje posledne foto pokaza ju hišće při pilnym ručnym dźěle (wona je ta prawa wot wobeju holcow w prěnim rynku) Wobraz nasta někotre měsacy před jeje zhubjenjom. Holčka – najmłódše dźěćo wot štyrjoch – hrajkaše sej rady sama na dworje, hdyž runje nječitaše abo nad šulskimi nadawkami njesedźeše. Dwór běše zwjetša začinjeny, tola Weronika běžeše w nazymje tež rady do polow. Wosebje snopy wona lubješe – tajke, kaž su na wobrazu widźeć. Hodźiny dołho móžeše běžeć a běžeć. Staršej, bratřa a sotry hladachu hdys a hdys za nju, ale poprawom njeběše to trjeba wšako so wona přeco zaso nawróći. Nic pak na wonym 15. septembru 1955. W šesćich so wječerješe, ale Weronika njedóńdźe domoj. Wobydlerjo wsy wot to zhoniwši ju pytachu – ale podarmo. Bě, jako by ju zemja póžrěła. Jenož kusk płata so namaka, na kij přiwjazany a do zemje štapany. Kaž chorhojčka zmahowaše we wětřiku. To bě jeje cypjel. Poprawom bě to jenož jednore rubišćo, ale holčka je lubješe a nošeše je, hdyž dom wopušćeše. Tutón płat bě wšitko, štož zawostaji. Nimale wšitko. Přetož hišće wjele lět pozdźišo zbywaše so, jako bychu swójbni a přećeljo ju w polu spěwać  słyšeli – dopomnjujo so, zo wona jara rady spěwaše. Jeje šulske towarški, kotrež pozdźišo  po cyłym kraju studowachu, měnjachu husto, zo su ju w cuzbje mjez ludźimi wuhladali. Ale woni so bohužel mylachu. Jeje staršej, mjez tym we wysokej starobje, přeco na nju čakatej. W nocy stajitej swěčku do wokna, k tomu jeje rubjany cypjel. Timo, Weronicyny starši bratr, kiž bě ze swojej žonu staršiski dwór přewzał, je našemu dźenikej rjekł: „Smy sej přeco napowědali, zo so jej ničo zło načiniło njeje. Njejsmy na złóstnistwo myslili, hewak bychmy hinyli. Smy sej prajili, snano je so někak zabłudźiła, snano do směra Pólskeje šła. Snano je tam nowe žiwjenje započała. To njeby nas zadźiwało, wona bě hižo z dźewjeć lětami zmužita, je dokładnje wědźała, što chce. Jeje cypjel smy jako rozžohnowanje widźeli, jako by nam rjec chcyła „Mějće so rjenje a njestarosće so wo mnje“. To klinči chětro naiwne, ale smy přezjedni, zo je wona hišće žiwa a něhdy so domoj nawróći.“   Tuta stawizna zańdźe z wěstosću do wjele druhich powědkow Łužicy a mała Weronika wostanje za nas žiwa. Njehladajo na to wuprajimy našu próstwu: Jeli maće informacije wo tym, kak a dokal je so holčka zhubiła, přizjewiće so prošu w našej redakciji. — 2 months ago

Eine weitere Geschichte hinzufügen ...