Zasonjene dopomnjenki na rjanej noze „Luba Edith, kak so Ći wjedźe, moja małka? Mnichow. Nochcu wěrić, zo sy nětko tak daloko preč. „Wowka, to njeje daloko” słyšu Će rjec. Za mnje je to pak chětro daloko. K Twojim narodninam sćelu Ći tutón list z třomi fotami, ke kotrymž chcu Ći něšto powědać. Móžu so dokładnje na wšo dopominać: běch dźěćo, běše lěćo a tutón nastroj. 
Dokelž hišće ženje do toho w Serbach była njejsym, njewědźo ani što to do ludu je, zdaše so mi wšitko cuze. Moja mać bě so runje k druhemu razej wudała, mój nan bě zahe zemrěł. Maćerny druhi muž chcyše so do swojeje domizny nawróćić a tak tu běchmy. Za mnje bě to zlě. Běch zrudna a nastajnosći płakach, hačrunjež běše lěćo a bajkojta krajina nas wobdawaše. Wuhladawši pak tutón spodźiwny nastroj, z płakanjom zastach. To bě přezajimawe. Najbóle dopominam so na dospołnje přetrjebany powjaz. Haj, na tón powjaz so cyle dokładnje dopominam. A na słónco. Potom zdaše so mi, jako bychu so lěta jednorje pominyli. Nadobo běch młoda žona a sym sama tkała. Na mój prěni samotkany płat móžu so hišće derje dopominać. Něhdźe dyrbi wón hišće ležeć. Potajkim zbytki tutoho. Běše tak šikwany ze smuhami. A što smy sej wšo z tutoho płata zhotowili. Přikrywy, přestrjency, poćehnjenje za zawki. Telko dopomnjenkow. Ale nětko wobhladaj sej naju: Běch hižo přeco tajka zamyslena. Žortnje, zo je to z fota wuwidźeć. Bóh wě, na čo tam myslach, to ja mjeztym wjac njewěm. Ale dźěd je derje trjecheny, tak sedźo we słóncu, swoju trubku kurjo. Bosy w swojimaj bunclomaj – tak so tola poprawom njemóžeš fotografować dać. Jemu pak bě to wšojedne. Nó a, da widźiš jeho starej noze. Ach kak běštej prjedy nahladnej rjanej. Elegantnej a něžnej. Mam jeho přeco hišće rady. Znutřkownje wšak njezestariš. Najwjace ludźi to njewě, młodźi ludźo tole njezapřimnu. Njetrjebaja. To hišće z sčasom přińdźe. Nětko sym zaso tajka melancholiska. Je na času krótki list zakónčić. Přichodny raz sydaja wjac fotow. Twoja wow(čič)ka.” — 2 months ago

Eine weitere Geschichte hinzufügen ...